Week 96. Cafayata to Pituil. Biking in Argentinia.

18th till 24th of August 2019.

Long and lonely road.

Gazing in a campfire or biking along endless roads brings your mind in the nothing box. Following Route National 40, one of the longest roads in the world, competing with the Trans Canada Highway, Route 66 in the USA and Stuart Highway in Australia. It is 5194 km long and runs from the Bolivian border to the most southern tip of mainland Argentina. The same road, straight, sometimes winding through a village, but amazingly quiet and not boring as subtle landscape changes make every day different.

Take care.

Sunday starts with getting hold of my mother who was hospitalized yesterday with a Cerebral Vascular Accident. Talking and seeing each other through WhatsApp video calling. Emotional without showing emotions. Short talk with my sister confirms there is no immediate threat. Discussing if we should return or see how things develop and if our help is needed. You feel so helpless so far away. My brother travelling all over the world as a renowned artist @johan_creten and us being at the other side of the planet; my sister and her family become the 100% caregivers. Dear Sis, thank you for arranging everything for our parents, thank you for your good care in combination with a 200% career and a family!

We decide to carry on and a quick 80 kilometers bring us to Santa Maria. Long empty road with almost no traffic. This is the only possible road but we don’t complain about riding on perfect asphalt. It even gives us the possibility to bike next to each other and talk.

After a restless night I face a gloomy morning and I don’t feel like getting out of bed. One of the very first times that I don’t want to keep on moving. We decide to take a rest day in Santa Maria. Which was great as we could then call home again and it seemed to be a bit better with my mother. Was it because there was the possibility that over the next days we might not be able to reach each other? Or did I subconsciously want to get in contact with my mother to be sure that we could continue travelling?

I itch to create something, happy to find real cotton! And we find a decent bike shop for some new inner-tubes and patches. Frank has so many problems with his tires lately.

There are a few small settlements around Santa Maria, tucked away in a nice valley where spring has announced it’s arrival. To prevent dogs tearing up garbage bags they are often put on an elevated tray or in a basket. Around here there is a creative person.

Here it feels a bit like biking through the Netherlands with it’s straight and flat roads. Only here sometimes 150 kilometers between villages, at home everything is much closer, except maybe in the north.

Climbing out of the valley brings us to the last stop before the desert. A tiny bakery with great empanadas and a small cactus garden. So many different species. Inspirational!

Desert starts with only shrubs and cactuses. A few small trees under which wild donkeys shelter from the blistering sun.


Not many wild camping possibilities as the shrubs are too low to hide the tent. When we see a small gravel road at 16:00 we decide to try our luck. It looks like a gravel pit from the time they were constructing the road. Heaps of stones shelter us from the wind and the spars traffic.

For the first time in ages we are able to build a campfire as after dinner wind has died down. For the first time in a long time we can sit outside until 22:00 under a stary sky.

During the night wind has picked-up. In the morning Frank needs to find a sheltered space to cook breakfast as the wind became even stronger and from the opposite direction.

I think it’s going to rain today.

Clouds start to roll over the Andes mountains. Wind becomes colder and stronger. The blue sky turning completely dark. We pack as quickly as possible as we fear a downpour of rain or maybe even snow.

Cloudchange within 30 minutes!

Struggling against the wind we cover the last vertical inclination and start rolling downhill. Wind is so strong we still have to bike a lot going down, but against the wind. One of the most unpredictable things is the weather.

At around noon the sky turns blue and the 2% downhill with no more wind ensures we still can still reach Belén. Only delay was my flat tire.

Dry shelter with warm shower and a pizza is the only thing we are longing for.

Departure is delayed by -again- a rear flat tire for Frank. This is getting really annoying. Before it were patches of previous leaks coming off (do not use the self-adhesive ones, those are no good), but now there are very tiny holes without finding the cause.

Visiting the tiny museum in Londres gives us some insight in pre-colonial and colonial culture. We try the confit walnuts, but these are way too sweet for us.

Everybody loves a nut.

Plantations of grey trees are walnut trees for which this valley is famous. We are so happy that we can add these to our diet! Did you know that a walnut tree needs at least 1200-1600 “chill hours”, temperatures of 0-7 degrees C to be productive? Did you know you could use the skin (green cover) of the walnut to dye sheep’s wool in a beautiful caramel color?

So many Renaults 12! At least 40 years old.

Biking route 40 makes me look at all the different mile markers.

Frank laughs when I say we need to look out for kilometre marker 4040 of route 40. But it seems I am not the only one who finds this special.

The person who is responsible for fencing here has a great, never ending job. Luckily for us they can’t build the fence next to the road but need to leave at least a few meters at each side. The only opportunity to camp is close to an arroya, a dried up water runoff, where there are higher bushes. On this stretch of the road there is a bit more traffic. A few cars per hour but we dim our lights when we see one coming. To be camping in the wild even if it is close to the road is still charming. Especially when it is now no longer freezing at night.

Sneaking out of our hidden wild camp spot.


The new unofficial Saint we now discover is Difunta Correa. The protector of travelers. She went looking for her husband who was drafted by the partisans, with her baby. But before she found his body she ran out of water and food and died of starvation and thirst. A few gauchos found her with her baby on her dead body. Still feeding on her breasts. To honour her and ask for protection, people leave bottles with water at her shrine. Don’t know if it would be drinkable if we would run out of water?

The only birds we see are tiny sparrows and flocks of screaming dark green parrots, one of the species of burrowing parrots. Did you know they often nest in holes they dig in clay walls with their beaks?


When we are eating lunch at the square of Salices we have a chat with Joe from the USA. Already travelling 4 years with his 4×4 camper van, a Dodge Ram with camper top,  through the Americas. We can’t resist to visit him at his campsite and admire his vehicle. Great stories about him being a dog trainer and travelling around the world. Pity that his wife is not feeling well, we decide to continue our travels under a clear blue sky.

Ride cowboy, ride.

We reach our aim for today, Pituil. Along the road no wild camp possibilities as everything, except a few trees, has been cleared at either side of the road, as wide as 30 meters. We meet the owners of this vast area but forget to ask if we can camp, anyhow we run out of water. Do you see the chaps they are wearing on their horse to protect them from the prickly bushes!

Make yourself at home.

The only hostal in town does no longer offer rooms. We could camp at the football field and there are toilets, but this Saturday evening a party will be held on the main square and the toilets will be open for them. I don’t see myself sleeping in a tent with people passing to go to the toilets. We start asking around and finally find a lady who is offering rooms, a bit outside town. When we ask how much we can contribute, she does not decline our offer but says we can give what we think is appropriate.

Warm shower after the wild camping and cooking inside is a luxury. She is so sweet to come and talk with us while we cook. Explaining they have a farm with animals and wine production at the other side of the village. They both still work in the fields every day at 74 & 84! Her son is now living in Germany and she loved the country but is very happy they will visit her in our autumn.

How friendly are the people in Argentina and always willing to help out. What will next week bring?

For your information: As we had to call a few overseas landlines from our mobile, we have found the perfect app: MyTello. All you need is an active local connection (mobile, no need for 4G), call through the app with a perfect and low cost connection.

Purple Passion


Frank (65, Dutch) and Jacinta (54, Belgian) together for 30 years. Biking from North to South America.

13 thoughts on “Week 96. Cafayata to Pituil. Biking in Argentinia.

  1. Amai, het nieuws van mama was heftig.
    Niet alleen voor jullie, maar ook voor ons!
    Kan Frank mijn achterband ook niet komen herstellen? Harry vindt het probleem niet. De foto’s van Frank kunnen zo in een modellenblad staan😏.

    Wel 1 vraag.
    Hebben jullie je niet vergist van afslag?
    Een museum gaan bezoeken in Londen?

    Iedere dag, meer respect voor jullie!

    Liked by 1 person

  2. Weer een mooi verhaal. Maar ook zorgen op afstand over een dierbare. Lijkt mij moeilijk. Sterkte.
    Wij fietsen nu door Frankrijk, met een box achterop. Bevalt goed. Maar Hema variant is niet geschikt op op te zitten🤨

    Ik ben opnieuw benieuwd naar een aantal zaken. En misschien heb je dit al ooit eens uitgelegd of een blog eraan besteed, maar ben pas 3 mnd geleden ingestoken op jullie website.
    – hoe sleep je de wok mee? Of is hij kleiner dan hij oogt?
    Bevalt dit? Wij zijn aan het kijken naar andere pannenset. Wat is wel en geen must?
    – hebben jullie vitamines mee op reis, dit vanwege de eenzijdigheid van voeding of dingen niet kunnen verkrijgen?
    – het wassen van fietsbroeken, lukt dat op zo’n trip?

    Voor nu even genoeg vragen.
    Geniet ondanks zorgen nog van jullie tocht.
    Groeten Anja

    Liked by 1 person

    1. Hoi Anja,
      Jammer dat hema box niet sterk genoeg is. wanneer zijn jullie terug? Curver is denk ik wel wat zwaarder maar ook sterker, zou ook geen van de action of xenox doen, ook veel lichter.

      Leuke vragen!
      – Wok is kleiner dan hij lijkt, is van gecoate aluminium, super licht en neemt niet veel plaats in omdat de handvaatjes terug klappen, merk Sea to Summit, als bescherming hebben we een stoffe, lichte schoenen zak die we nog hadden.
      – wij hebben als pannenset Robens, titanium, 3 potjes passen in elkaar, super licht, kan echt tegen heeeel veel. wel blij dat we ook de “wok” meehebben want om te braden zijn ze te klein. Soms mis ik een iets wijdere pan, maar voor ons tweetjes kan ik bijna alles klaarmaken wat ik wil. Doe zeker geen goedkoop aluminum. Net samen gefietst met Gaetan die een goedkopere aluminum set had en die nu wegdeed omdat hij verschillende keren had gezien dat aluminum afgaf, niet gezond. schuursponsje en super klein borsteltje mee, zal er een foto van op de site zetten
      – in het begin hadden we geen vitamines mee. Zijn alleen vitamines gaan nemen toen we echt heel lang boven 3.000 meter zaten, beide erg moe waren en er bijna geen groenten, fruit of vlees te krijgen was. toen waren we heel eenzijdig aan het eten. Frank ook nog eens last van bronchitis en beide af en toe last van darmen. Toen zijn we vitamines gaan nemen. Nu hebben we weer alles ter beschikking (nu in Chile) en dan stoppen we er weer even mee. Wat we wel merken dat een goed supplement is: magnesium (en geen combi maar goede, hooge waarde). zeker als we heel inspannend bezig zijn geweest, minder last van krampen in de kuiten ‘s nachts.
      – heb je ORS bij? die gebruiken we af en toe als we heeeel veel zweten
      – fiestbroeken: frank heeft er maar 2 want die kan 1 meer dan 1 dag aandoen. Ik heb er 3, wil elke dag een schone aan: 1 aan, 1 gewassen en indien nog niet droog aan het drogen achter op mijn fiets, 1 als reserve (zou misschien met 2 kunnen). ik heb een klein zakje waspoeder bij en eerste wat ik doe als we ‘s avonds aankomen is een fietsbroek uitwassen. Ik heb ook zo een universele afsluitstop bij. En als we in een grotere stad met wasserij komen: alles wassen wat vuil is. Indien ik denk dat we langer dan 3 dagen zonder hostal/water zullen zijn (er zijn niet altijd riviertjes om in te wassen) gebruik ik een inleg kruisje en broek ‘s avonds goed luchten. In Canada en USA veel gekampeerd bij open water, daar gebruikte ik de rackpack om de was in te doen: werkt super (toen had ik nog van die bio zeep bij me)! In Zuid Amerika heel veel goedkope hostals dus altijd wel een wasbak (schoonmaken!) of een plek waar de was van het hostal wordt gedaan, meestal hier met koud water maar het waspoeder is daar hier ook weer op aangepast.

      PS mijn moeder is weer thuis en gaat goed. zijn aan onze laatste 3000 km begonnen

      waar zitten jullie nu?


      1. We zitten in de regen op station Gouda😖.
        Veel regen hier voorspeld dus stuk met trein. Nog een hele belevenis.

        Leuk om de punten en tips te lezen.
        Een aantal zijn nieuw.

        Gaan goed naar pannenset kijken.

        Voor nu zit ons korte tripje er bijna op.

        We zien uit naar langere reizen.
        Eerst moeten de bejaarde honden en katten er niet meer zijn en ik stop eerder met werken.
        Ook mijn man is 10 jaar ouder en geniet van zijn vrijheid.

        Voorlopig geniet ik van anderemans verhalen


  3. Wat een schitterende foto’s weer en wat een rijkdom om dit zo te mogen beleven. Maar ook naar voor jullie als er iets met je familie aan de hand is en je bent zo ver van huis! Sterkte hiermee!
    Wij kennen dat gevoel maar al te goed. Probeer toch te genieten van wat er op jullie pad nog komt tijdens de fietsreis. En Frank, wat voor banden en binnenbanden hebben jullie? Wij hebben in het verleden ook problemen gehad, maar dat kwam door te dunne binnenbanden. Nu hebben we schwalbe marathon banden en geen problemen meer!

    Liked by 1 person

  4. 4 seasons in one day! T ene moment zit je in je jurkje en t volgende moment heb je je snowboots nodig 😂 maar het is prachtig!
    Mooi verslag en te lezen that you are still going strong!

    Heftig bericht over je mams Jacintha. Dan is Belgie toch ineens heel ver weg 😙 Sterkte!
    Liefs Dirk en Lin

    Liked by 1 person

  5. Terwijl hier de blaadjes kleur krijgen
    en de zwaluwen al wijken
    Rijden jullie de lente tegemoet
    vol goede moed.
    want het zonnetje
    op jullie bolletje
    zal meer dan deugd doen
    na dat ijskoude seizoen…..
    Liefs Jeannine

    Liked by 1 person

  6. Hallo,
    Ik las net je tip over my tello. Als ik zoek naar de app krijg ik meerdere opties. Bedoel je my tello die een beertje in het oranje symbool vd app heeft. Of een blauw wit symbool met in blauwe letters tello?

    Alvast bedankt

    Liked by 1 person

    1. Hoi MarieJose, Het appje met het oranje symbool. Je hebt locaal beltegoed nodig om naar het buitenland te bellen en als je van land wisseld moet je je nieuwe nummer doorgeven. Groetjes Jacinta


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s